Als je je verdiept in de diverse religies en spirituele stromingen, merk je hoeveel overeenkomsten er eigenlijk zijn. Wat dat betreft is het verbazingwekkend dat er zoveel oorlog, ruzie en andere conflicten zijn hieromtrent. Zo ben ik een overtuigd en belijdend christen, maar heb ik de werkelijke, diepere betekenis van Jezus als het Licht van de wereld pas begrepen toen ik bij een niet-religieuze cursus spiritualiteit een heel andere benadering kreeg te horen over 'het Licht'.
Wat je in iedere stroming tegenkomt is het begrip 'acceptatie'. Een mens is pas werkelijk verlost als hij in volledige acceptatie leeft. Dat klinkt heel mooi, maar wat betekent dat eigenlijk? Wat kunnen we ermee? Laat ik het eens op mezelf betrekken. Wat betekent het voor mij dat ik in volledige acceptatie leef? Dat betekent bijvoorbeeld dat ik accepteer dat ik een halve baan heb i.p.v. een hele (waar ik al bijna een jaar naar zoek). Dat betekent dat ik accepteer dat ik ongewenst en onverwacht geen auto meer heb. Dat betekent dat ik accepteer dat mijn dochter maar de helft van de week bij mij is. Maar het gaat verder dan 'hebben'. Het gaat ook over 'zijn'. Het betekent namelijk ook dat ik accepteer dat ik vaak erg ongeduldig ben, dat ik eigenzinnig ben en dat ik stiekem toch vaak een oordeel over mensen heb, terwijl ik weet en vind dat zoiets niet hoort.
Als je dit zo leest, zou je denken dat acceptatie betekent dat je tevreden bent met wat je hebt en wie je bent, ook als dat iets is wat je niet wilt. Dat is ook wat je vaak van anderen hoort en wat je leest. Toch ben ik het daar niet mee eens. Lees de volgende zinnen maar eens en laat ze goed tot je door dringen:
"Ik accepteer wie ik ben."
"Ik ben tevreden met mezelf."
Als ik die twee zinnen lees, dan voel ik echt een verschil. Het eerste voelt als inspanning, alsof ik mijn best ergens voor moet doen. Het tweede voelt heel natuurlijk aan. Bij het eerste ben ik me bewust van het 'niet-willen' en bij het tweede niet. Voor mij is acceptatie dan ook niet hetzelfde als tevredenheid. Acceptatie is een tussenstation op weg naar tevredenheid. Als ik tevreden ben, heb ik bereikt wat ik wil.
Dat zou dus betekenen dat als ik nog niet bereikt heb wat ik wil, ik niet tevreden ben. En dat is dus niet zo. Ik ben wél tevreden met de huidige situatie omdat ik weet dat dit niet het eindpunt is. Volgens mij is dat acceptatie. Acceptatie is in het nu tevreden zijn met het nu terwijl ik onderweg bent naar...
En als ik dan dat doel heb bereikt? Dan voel ik voldoening, ook een vorm van tevredenheid, maar toch van een andere orde. Dus: onderweg naar voldoening, leef ik in acceptatie. En zo ben ik eigenlijk constant tevreden. Kijk, van dat besef krijg ik nou een gevoel van voldoening.
zaterdag 16 januari 2010
woensdag 6 januari 2010
Een Hoger doel?
Wat kan het leven raar lopen. Je hebt een bepaald idee van hoe je leven zich ontwikkelt en dan gebeurt opeens het een na het andere en zie je dat je leven in een heel andere -voorheen onbekende- richting gaat. Nu pas weer gebeurde het mij weer en ik vraag me steeds vaker af wat het (Hogere) doel is van dergelijke ontwikkelingen (want dat er een doel is, weet ik zeker). De meest recente ontwikkeling van een verrassende levensloop wil ik met je delen.
Van mezelf ben ik een workoholic. Of vrij naar Confucius "gelukkig heb ik een baan die prima bij me past, want daardoor hoef ik niet te werken". Ik heb in de meeste banen met zoveel plezier gewerkt, dat het bij mij niet ophield om 17.00 uur of op vrijdagmiddag. Op een gegeven moment maakte mijn toenmalige echtgenote daar zo vaak een opmerking over dat ik het als volgt ging formuleren "van 8.30 tot 17.00 uur werk ik, daarna besteed ik mijn tijd aan mijn hobby. Dat mijn werk en mijn hobby hetzelfde zijn is een irrelevante bijkomstigheid." Zo voelde het ook echt. En zo voelt het nog steeds. Mijn werk = mijn hobby.
Bij de komst van mijn dochter in 2003 veranderde ik van baan en ging ik part-time werken, 3 dagen in de week. Een bewuste keuze waar ik nog steeds blij mee ben. Vier jaar later, in het voorjaar van 2007, werd ik door mijn leidinggevende voor het eerst gevraagd of ik meer wilde werken, 4 of 5 dagen per week. Ik was echter wel tevreden met de situatie en sloeg het aanbod af. In het voorjaar van 2008 vroeg mijn leidinggevende opnieuw of ik meer wilde werken. Hij had deze wens nog steeds heel sterk. Ik voelde mij gewild en zeer vereerd. Door bepaalde omstandigheden in mijn leven had ik teveel andere zaken aan mijn hoofd en dus was mijn antwoord opnieuw 'nee'.
Al die tijd werkte ik nog steeds met veel plezier en ik zou zonder enige moeite van mijn werk weer mijn hobby kunnen maken. Toen bij mij dan ook alles weer in rustig vaarwater was terecht gekomen, ging ik in het voorjaar van 2009 enthousiast naar mijn leidinggevende toe om te vertellen dat ik nu wel graag 4 of 5 dagen per week wilde werken in plaats van 3. Tot mijn grote ontsteltenis kreeg ik te horen dat er inmiddels geen ruimte voor uitbreiding meer was. Sterker nog: er moesten mensen ontslagen worden. Dit was wel een hele sterke 'turn of events' die ik niet had zien aankomen. Bij herhaling wordt je gevraagd meer te werken en op het moment dat je aan dat verzoek wilt voldoen, is het niet meer mogelijk. Opzich vind ik dat al een ontwikkeling waarbij ik me afvraag wat de achterliggende (kosmische) reden is, maar het wordt nog gekker.
Voor mij is het duidelijk dat ik fulltime wil werken. Als de uitbreiding niet bij mijn afdeling kan, dan wellicht bij een andere afdeling. Als dat ook niet mogelijk is, dan een andere kleine baan elders erbij of gewoon een fulltime baan bij een ander bedrijf. Hoe dan ook, ik wilde weer fulltime werken en de workoholic in mij terug laten komen. Mijn werk = mijn hobby.
Dus zoek ik verder in het vertrouwen dat ik net zoals in het verleden snel vind wat ik zoek. En dan is daar opeens een economische crisis, recessie en grote werkloosheid. Nét op het moment dat ik werk zoek. We zijn nu een half jaar verder en nog steeds heb ik geen extra of ander werk gevonden.
Dit zijn de momenten waarop ik vertwijfeld kijk/zoek naar dat Hogere doel. Hoe kan het dat ik werk aangeboden krijg juist op de momenten dat het niet in mijn leven past? Hoe kan het dat net op het moment dat ik na zes/zeven jaar er wel klaar voor ben om weer fulltime te werken er geen werk te vinden is? Wat is hiervan de bedoeling? Wil het universum mij vertellen dat ik tevreden moet zijn met wat ik heb? Is dit Gods manier om mij ver weg te houden van materialistische verleiding (al dat extra geld dat ik ongegeneerd uit zou kunnen geven)? Ligt er in de toekomst een prachtige kans verhuld waarbij fulltime werken juist een struikelblok zou zijn? Word ik beschermd tegen mijn ongeduld en kortetermijndenken? Zit hier een belangrijke levensles in? Kortom: waarom gebeurt dit?
Ik ben er van overtuigd dat alles wat belangrijk is in het leven gebeurt met een bepaalde reden. Ik heb daardoor vertrouwen in het Nu en vertrouwen in de toekomst. Ik geloof ook echt dat wat mij nu overkomt goed is voor mij. Toch: soms is weten vanuit vertrouwen net niet genoeg en wil je ook weten vanuit kennis (waarom is dit goed voor mij?). Het troost mij om te weten dat deze wens al bestaat sinds de eerste mens werd geschapen. Nu maar wachten tot we daarop een antwoord krijgen.
Van mezelf ben ik een workoholic. Of vrij naar Confucius "gelukkig heb ik een baan die prima bij me past, want daardoor hoef ik niet te werken". Ik heb in de meeste banen met zoveel plezier gewerkt, dat het bij mij niet ophield om 17.00 uur of op vrijdagmiddag. Op een gegeven moment maakte mijn toenmalige echtgenote daar zo vaak een opmerking over dat ik het als volgt ging formuleren "van 8.30 tot 17.00 uur werk ik, daarna besteed ik mijn tijd aan mijn hobby. Dat mijn werk en mijn hobby hetzelfde zijn is een irrelevante bijkomstigheid." Zo voelde het ook echt. En zo voelt het nog steeds. Mijn werk = mijn hobby.
Bij de komst van mijn dochter in 2003 veranderde ik van baan en ging ik part-time werken, 3 dagen in de week. Een bewuste keuze waar ik nog steeds blij mee ben. Vier jaar later, in het voorjaar van 2007, werd ik door mijn leidinggevende voor het eerst gevraagd of ik meer wilde werken, 4 of 5 dagen per week. Ik was echter wel tevreden met de situatie en sloeg het aanbod af. In het voorjaar van 2008 vroeg mijn leidinggevende opnieuw of ik meer wilde werken. Hij had deze wens nog steeds heel sterk. Ik voelde mij gewild en zeer vereerd. Door bepaalde omstandigheden in mijn leven had ik teveel andere zaken aan mijn hoofd en dus was mijn antwoord opnieuw 'nee'.
Al die tijd werkte ik nog steeds met veel plezier en ik zou zonder enige moeite van mijn werk weer mijn hobby kunnen maken. Toen bij mij dan ook alles weer in rustig vaarwater was terecht gekomen, ging ik in het voorjaar van 2009 enthousiast naar mijn leidinggevende toe om te vertellen dat ik nu wel graag 4 of 5 dagen per week wilde werken in plaats van 3. Tot mijn grote ontsteltenis kreeg ik te horen dat er inmiddels geen ruimte voor uitbreiding meer was. Sterker nog: er moesten mensen ontslagen worden. Dit was wel een hele sterke 'turn of events' die ik niet had zien aankomen. Bij herhaling wordt je gevraagd meer te werken en op het moment dat je aan dat verzoek wilt voldoen, is het niet meer mogelijk. Opzich vind ik dat al een ontwikkeling waarbij ik me afvraag wat de achterliggende (kosmische) reden is, maar het wordt nog gekker.
Voor mij is het duidelijk dat ik fulltime wil werken. Als de uitbreiding niet bij mijn afdeling kan, dan wellicht bij een andere afdeling. Als dat ook niet mogelijk is, dan een andere kleine baan elders erbij of gewoon een fulltime baan bij een ander bedrijf. Hoe dan ook, ik wilde weer fulltime werken en de workoholic in mij terug laten komen. Mijn werk = mijn hobby.
Dus zoek ik verder in het vertrouwen dat ik net zoals in het verleden snel vind wat ik zoek. En dan is daar opeens een economische crisis, recessie en grote werkloosheid. Nét op het moment dat ik werk zoek. We zijn nu een half jaar verder en nog steeds heb ik geen extra of ander werk gevonden.
Dit zijn de momenten waarop ik vertwijfeld kijk/zoek naar dat Hogere doel. Hoe kan het dat ik werk aangeboden krijg juist op de momenten dat het niet in mijn leven past? Hoe kan het dat net op het moment dat ik na zes/zeven jaar er wel klaar voor ben om weer fulltime te werken er geen werk te vinden is? Wat is hiervan de bedoeling? Wil het universum mij vertellen dat ik tevreden moet zijn met wat ik heb? Is dit Gods manier om mij ver weg te houden van materialistische verleiding (al dat extra geld dat ik ongegeneerd uit zou kunnen geven)? Ligt er in de toekomst een prachtige kans verhuld waarbij fulltime werken juist een struikelblok zou zijn? Word ik beschermd tegen mijn ongeduld en kortetermijndenken? Zit hier een belangrijke levensles in? Kortom: waarom gebeurt dit?
Ik ben er van overtuigd dat alles wat belangrijk is in het leven gebeurt met een bepaalde reden. Ik heb daardoor vertrouwen in het Nu en vertrouwen in de toekomst. Ik geloof ook echt dat wat mij nu overkomt goed is voor mij. Toch: soms is weten vanuit vertrouwen net niet genoeg en wil je ook weten vanuit kennis (waarom is dit goed voor mij?). Het troost mij om te weten dat deze wens al bestaat sinds de eerste mens werd geschapen. Nu maar wachten tot we daarop een antwoord krijgen.
vrijdag 1 januari 2010
Gelukkig 2011?
Het jaar 2010 is vandaag aangebroken. Dat is eigenlijk slecht nieuws voor mij. Ik geloof er namelijk in dat je (deels) je eigen werkelijkheid kunt vormgeven door energie te sturen. Vanaf begin augustus heb ik dit gedaan met als doel in 2009 meer werk en daardoor meer inkomsten te hebben. Ik heb dit gedaan via visualisaties, positieve affirmaties, meditaties, het uitspreken en opschrijven van wensen en door er op allerlei andere manieren aandacht aan te geven. Het is niet gelukt. Mijn werkzame situatie is op 1 januari 2010 nog hetzelfde als heel 2009. Dat op zich zou al voldoende moeten zijn om deze filosofie van het sturen van energie als flauwekul af te doen.
Wat het nog extra pijnlijk maakt is dat omtrent deze kwestie ook gependeld heb, 'het boek met alle antwoorden' heb geraadpleegd, tarotkaarten heb gelegd en mijn spirituele gids heb laten spreken. Alle antwoorden waren duidelijk: in 2009 zou ik inderdaad meer werk en meer salaris hebben. Toch is het niet gebeurd. Ik zou elke vorm van 'het andere weten' nu moeten afzweren en niemand zou het mij kwalijk (kunnen) nemen.
En toch doe ik het niet. Ik blijf overtuigd van het idee van energie sturen. Ik 'moet' wel, ik 'weet' namelijk dat het klopt. Notabene in mijn eigen boek 'Resultaatgericht fantaseren' schrijf ik direct gericht aan de lezer om te accepteren dat een imaginaire werkelijkheid ook een werkelijkheid is en dat je dan meer kans van slagen hebt bij het realiseren van de fysieke werkelijkheid.
Het is eigenlijk net als geloven in God. Je kunt veel aan Hem vragen, wat er gerealiseerd wordt, ligt in Zijn handen en alleen Hij weet waarom. Het staat ook in de bijbel en wordt vaak in gebeden genoemd (o.a. in het Onze Vader): 'Uw wil geschiedde, niet het mijne.' Dit ene zinnetje en de gedachte erachter is voor mij nog steeds een van de meest duidelijke aanwijzingen van de overeenkomsten tussen het christelijk geloof en andere spirituele mystieken.
Ik blijf er dus bij dat energie sturen werkt. Waarom het dan toch in dit ene specifieke geval niet werkt, weet ik niet. Want zoals we allemaal weten uit het boek 'The deeper secret' van Annemarie Postma, is er meer om ons heen dat bepaald of een wens gerealiseerd wordt. Er zal dus wel een goede reden zijn waarom ik nog niet meer werk. Nu is het zo dat ik mijn 'andere weten' redelijk ontwikkeld heb en dus ben ik via dat kanaal op zoek gegaan naar het antwoord. Hoe vervelend het ook klinkt, maar toen ik als antwoord kreeg 'je moet eerst nog iets leren, voordat je hier aan toe bent' wist ik dat het waar was. Ik weet dus wél waarom mijn wens niet is uitgekomen en als ik diep in mijn hart kijk, heb ik het eigenlijk altijd al geweten. Ik moet eerst nog iets anders leren. Wat dat is? Tja,... ik vertel het zodra ik het onder de knie heb en als mijn gedachtengang juist is, is dat zodra ik een nieuwe functie heb of uitbreiding van mijn huidige werk. Zal dat in 2010 zijn? Die vraag durf ik niet te stellen, maar ik weet het antwoord zodra er een 'Gelukkig 2011' in ons land weerklinkt.
Wat het nog extra pijnlijk maakt is dat omtrent deze kwestie ook gependeld heb, 'het boek met alle antwoorden' heb geraadpleegd, tarotkaarten heb gelegd en mijn spirituele gids heb laten spreken. Alle antwoorden waren duidelijk: in 2009 zou ik inderdaad meer werk en meer salaris hebben. Toch is het niet gebeurd. Ik zou elke vorm van 'het andere weten' nu moeten afzweren en niemand zou het mij kwalijk (kunnen) nemen.
En toch doe ik het niet. Ik blijf overtuigd van het idee van energie sturen. Ik 'moet' wel, ik 'weet' namelijk dat het klopt. Notabene in mijn eigen boek 'Resultaatgericht fantaseren' schrijf ik direct gericht aan de lezer om te accepteren dat een imaginaire werkelijkheid ook een werkelijkheid is en dat je dan meer kans van slagen hebt bij het realiseren van de fysieke werkelijkheid.
Het is eigenlijk net als geloven in God. Je kunt veel aan Hem vragen, wat er gerealiseerd wordt, ligt in Zijn handen en alleen Hij weet waarom. Het staat ook in de bijbel en wordt vaak in gebeden genoemd (o.a. in het Onze Vader): 'Uw wil geschiedde, niet het mijne.' Dit ene zinnetje en de gedachte erachter is voor mij nog steeds een van de meest duidelijke aanwijzingen van de overeenkomsten tussen het christelijk geloof en andere spirituele mystieken.
Ik blijf er dus bij dat energie sturen werkt. Waarom het dan toch in dit ene specifieke geval niet werkt, weet ik niet. Want zoals we allemaal weten uit het boek 'The deeper secret' van Annemarie Postma, is er meer om ons heen dat bepaald of een wens gerealiseerd wordt. Er zal dus wel een goede reden zijn waarom ik nog niet meer werk. Nu is het zo dat ik mijn 'andere weten' redelijk ontwikkeld heb en dus ben ik via dat kanaal op zoek gegaan naar het antwoord. Hoe vervelend het ook klinkt, maar toen ik als antwoord kreeg 'je moet eerst nog iets leren, voordat je hier aan toe bent' wist ik dat het waar was. Ik weet dus wél waarom mijn wens niet is uitgekomen en als ik diep in mijn hart kijk, heb ik het eigenlijk altijd al geweten. Ik moet eerst nog iets anders leren. Wat dat is? Tja,... ik vertel het zodra ik het onder de knie heb en als mijn gedachtengang juist is, is dat zodra ik een nieuwe functie heb of uitbreiding van mijn huidige werk. Zal dat in 2010 zijn? Die vraag durf ik niet te stellen, maar ik weet het antwoord zodra er een 'Gelukkig 2011' in ons land weerklinkt.
dinsdag 29 december 2009
Genieten
Ik heb kerstvakantie, twee weken lang. "Dat wordt genieten", bedacht ik me al een maand van te voren. Vrijdag 18 december beginnen we met en lang weekend Keulen waarbij we allerlei kerstmarkten bezoeken, zondag terug, dinsdag verjaardag vieren, vrijdag/zaterdag Kerst. En dan nóg een week vrij. Hoe geweldig kan het leven zijn?
Na deze voorpret komt de werkelijkheid: het weekend in Keulen valt samen met de terugkeer van Vadertje Vorst en dus lopen we met -12 graden Celsius de hele dag buiten, van de ene kerstmarkt naar de ander. Die overigens erg tegenvielen na alle verhalen en eerdere ervaringen. Ook het hotel viel tegen, het bleek weinig meer te bieden dan een bed, duitse en turkse tv en een ontbijtzaal. Met veel plezier gingen we zondag naar de trein, op weg naar huis voor de échte Kerstbeleving. Dus niet. In Nederland is Vadertje Vorst overtroeft door Koning Sneeuw en heel het openbaar vervoer ligt plat. En zo zijn wij ongewenst gestrand in een vreemd land.
"Ongewenst gestrand in een vreemd land" en dat rond kersttijd. Als dat niet een start is voor een mooi kerstverhaal. Opeens moet ik denken aan Jozef en Maria die dachten na een lange reis te kunnen uitrusten en na het zoveelste 'nee' lijdzaam moeten accepteren dat ze die nacht niet in een herberg zullen slapen. Ook denk ik aan die vluchtelingen die na onvoorstelbare ontberingen stranden in Europa, ongewenst in een vreemd land, hopend (vertrouwend?) op een betere toekomst, voor hen of anders op z'n minst voor de generaties na hen.
Twee weken kerstvakantie wordt door deze en andere oorzaken minder leuk dan van te voren verwacht en ik klaag. Ik klaag erover dat ik nog maar zo weinig tijd heb voor mezelf om de dingen te doen die ík leuk vind. Dan schrijf ik dit stukje en ik schaam me. Ik schaam me dat ik überhaupt ergens over durf te klagen. En hoe lullig en afgezaagd het ook klinkt en hoe groot de 'heilig-boontje'factor ook is: sommigen zouden wensen dat ze boodschappen konden doen, een huis hadden om schoon te maken, een bed om op te maken, een fiets om te repareren. Ik beloof mezelf én jou: de rest van de vakantie klaag ik niet. Twee weken kerstvakantie: "Dat wordt genieten" en dat wordt het zeker, in opdracht van iedereen die minder fortuinlijk is.
Na deze voorpret komt de werkelijkheid: het weekend in Keulen valt samen met de terugkeer van Vadertje Vorst en dus lopen we met -12 graden Celsius de hele dag buiten, van de ene kerstmarkt naar de ander. Die overigens erg tegenvielen na alle verhalen en eerdere ervaringen. Ook het hotel viel tegen, het bleek weinig meer te bieden dan een bed, duitse en turkse tv en een ontbijtzaal. Met veel plezier gingen we zondag naar de trein, op weg naar huis voor de échte Kerstbeleving. Dus niet. In Nederland is Vadertje Vorst overtroeft door Koning Sneeuw en heel het openbaar vervoer ligt plat. En zo zijn wij ongewenst gestrand in een vreemd land.
"Ongewenst gestrand in een vreemd land" en dat rond kersttijd. Als dat niet een start is voor een mooi kerstverhaal. Opeens moet ik denken aan Jozef en Maria die dachten na een lange reis te kunnen uitrusten en na het zoveelste 'nee' lijdzaam moeten accepteren dat ze die nacht niet in een herberg zullen slapen. Ook denk ik aan die vluchtelingen die na onvoorstelbare ontberingen stranden in Europa, ongewenst in een vreemd land, hopend (vertrouwend?) op een betere toekomst, voor hen of anders op z'n minst voor de generaties na hen.
Twee weken kerstvakantie wordt door deze en andere oorzaken minder leuk dan van te voren verwacht en ik klaag. Ik klaag erover dat ik nog maar zo weinig tijd heb voor mezelf om de dingen te doen die ík leuk vind. Dan schrijf ik dit stukje en ik schaam me. Ik schaam me dat ik überhaupt ergens over durf te klagen. En hoe lullig en afgezaagd het ook klinkt en hoe groot de 'heilig-boontje'factor ook is: sommigen zouden wensen dat ze boodschappen konden doen, een huis hadden om schoon te maken, een bed om op te maken, een fiets om te repareren. Ik beloof mezelf én jou: de rest van de vakantie klaag ik niet. Twee weken kerstvakantie: "Dat wordt genieten" en dat wordt het zeker, in opdracht van iedereen die minder fortuinlijk is.
Hoe energie werkt (2)
Alles is energie; een muur, een mens, een trilling: alles. Energie in de meest pure vorm is het (razendsnel) heen en weer bewegen van atomen in een ('grote') lege ruimte. Afhankelijk van de snelheid van bewegen heeft iets een vaste, vloeibare of gasvorm. Of één van de andere vormen die er bestaan.
Je kunt dus zeggen dat alles beweegt. Op macroniveau is dat bijvoorbeeld het universum dat continu uitdijt en inkrimpt. Op mesoniveau kun je bijvoorbeeld kijken naar hoe een land, volk of cultuur zich ontwikkelt. Op microniveau kijk je natuurlijk naar jezelf; jij beweegt ook. Je beweegt fysiek (bv. lopen, ademhalen), je beweegt mentaal (bv. ontwikkeling in je denken) en je beweegt emotioneel (bv. wisseling van emoties). Ongetwijfeld beweeg je ook spiritueel (bv. door levenservaring op te doen).
Allemaal begrijpen we dat we de fysieke beweging zelf kunnen beïnvloeden. De keus om te lopen of te rennen maak je zelf. Dat geldt ook voor bijvoorbeeld hard of langzaam fietsen, rechtop of gebogen lopen, fluisteren of schreeuwen, kijken of wegkijken. Wat minder mensen weten is dat ook de andere vormen van beweging door ons te sturen zijn. Je kunt zelf bepalen of je boos of blij wordt, of je piekert of geniet en of je van een ervaring leert of niet. Het enige wat je nodig hebt, is bewustzijn.
Op het moment dat jij je bewust bent van je boosheid, kun je dit - als je wilt- veranderen in een andere emotie. Probeer het maar eens! Hetzelfde geldt voor ons denken. Als je weer eens piekert over dat éne hardnekkige punt en je bent je er bewust van, dan kun je van gedachten veranderen. Denk maar eens aan het mooiste moment uit je leven, het meest succesvolle moment uit je carriere of heel eenvoudig aan een lief liedje of de laatste keer dat je hebt gelachen.
Ieder van ons - jij ook - kan op deze en vele andere manieren zijn/haar eigen energie sturen. Dat begint met bewustzijn van je bewegingen (fysiek, mentaal, emotioneel, spiritueel) en wordt gevolgd door jouw keuze (let op! het is werkelijk je eigen keuze) voor de vorm of richting van de beweging. Wordt je boos, blij, onverschillig, behulpzaam, tegendraads? Jij kiest. Ga je piekeren, kop in het zand steken, oplossingen zoeken, luisteren, genieten? Jij kiest. Leef je voor jezelf of voor anderen? Jij kiest. Leef je vanuit vertrouwen of vanuit angst? Jij kiest.
Wees bewust van de keuzemogelijkheid en van de keuze en dan stuur jij jouw energie. Keer op keer en op den duur zelfs onbewust bewust. Dan kies je niet vanuit je bewustzijn, maar vanuit je bewust Zijn. Daarover meer in deel drie.
Je kunt dus zeggen dat alles beweegt. Op macroniveau is dat bijvoorbeeld het universum dat continu uitdijt en inkrimpt. Op mesoniveau kun je bijvoorbeeld kijken naar hoe een land, volk of cultuur zich ontwikkelt. Op microniveau kijk je natuurlijk naar jezelf; jij beweegt ook. Je beweegt fysiek (bv. lopen, ademhalen), je beweegt mentaal (bv. ontwikkeling in je denken) en je beweegt emotioneel (bv. wisseling van emoties). Ongetwijfeld beweeg je ook spiritueel (bv. door levenservaring op te doen).
Allemaal begrijpen we dat we de fysieke beweging zelf kunnen beïnvloeden. De keus om te lopen of te rennen maak je zelf. Dat geldt ook voor bijvoorbeeld hard of langzaam fietsen, rechtop of gebogen lopen, fluisteren of schreeuwen, kijken of wegkijken. Wat minder mensen weten is dat ook de andere vormen van beweging door ons te sturen zijn. Je kunt zelf bepalen of je boos of blij wordt, of je piekert of geniet en of je van een ervaring leert of niet. Het enige wat je nodig hebt, is bewustzijn.
Op het moment dat jij je bewust bent van je boosheid, kun je dit - als je wilt- veranderen in een andere emotie. Probeer het maar eens! Hetzelfde geldt voor ons denken. Als je weer eens piekert over dat éne hardnekkige punt en je bent je er bewust van, dan kun je van gedachten veranderen. Denk maar eens aan het mooiste moment uit je leven, het meest succesvolle moment uit je carriere of heel eenvoudig aan een lief liedje of de laatste keer dat je hebt gelachen.
Ieder van ons - jij ook - kan op deze en vele andere manieren zijn/haar eigen energie sturen. Dat begint met bewustzijn van je bewegingen (fysiek, mentaal, emotioneel, spiritueel) en wordt gevolgd door jouw keuze (let op! het is werkelijk je eigen keuze) voor de vorm of richting van de beweging. Wordt je boos, blij, onverschillig, behulpzaam, tegendraads? Jij kiest. Ga je piekeren, kop in het zand steken, oplossingen zoeken, luisteren, genieten? Jij kiest. Leef je voor jezelf of voor anderen? Jij kiest. Leef je vanuit vertrouwen of vanuit angst? Jij kiest.
Wees bewust van de keuzemogelijkheid en van de keuze en dan stuur jij jouw energie. Keer op keer en op den duur zelfs onbewust bewust. Dan kies je niet vanuit je bewustzijn, maar vanuit je bewust Zijn. Daarover meer in deel drie.
zondag 27 december 2009
Goede voornemens
Normaal gesproken hoor je mensen pas met Oud&Nieuw over goede voornemens. Veel mensen maken ze dan en minstens 90% moet na korte tijd constateren dat het wéér niet is gelukt. Mijn goede voornemen rondom dit blog was dagelijks mijn overpeinzingen op papier te zetten. Het aspect 'dagelijks' in dit voornemen is helemaal niet van de grond gekomen en als ik nu kijk naar hoevaak ik wel iets geblogt heb, kun je ook rustig termen als 'geregeld' en 'vaak' als mislukt noemen. Ht is bijna 1 januari 2010. Zal ik het bloggen dan maar als Nieuwjaarsvoornemen neerzetten in een tweede poging dagelijks iets op papier te zetten of zal ik het doel van dit blog iets veranderen?
Als kerstwens mailde ik een spirituele tekst naar mijn bekenden. Een van hen vond dit een leuke tekst voor de website www.inspirerendleven.nl. Alleen die naam al intrigeert mij. Want wie wil er niet inspirerend leven? Ik in ieder geval wel. Ik wil graag geïnspireerd worden door mensen en zaken om mij heen en op mijn beurt wil ik zelf ook een inspiratie zijn voor anderen. Ik zou dus het doel van dit blog kunnen veranderen in onregelmatig teksten plaatsen om te inspireren (mijzelf of anderen). Dat sluit in ieder geval aan bij de huidige werkelijkheid.
Mijn goede voornemen voor vandaag is dat ik mij ga verdiepen in die website www.inspirerendleven.nl . Wat ik dan met deze blog doe, merken we in het nieuwe jaar wel.
Als kerstwens mailde ik een spirituele tekst naar mijn bekenden. Een van hen vond dit een leuke tekst voor de website www.inspirerendleven.nl. Alleen die naam al intrigeert mij. Want wie wil er niet inspirerend leven? Ik in ieder geval wel. Ik wil graag geïnspireerd worden door mensen en zaken om mij heen en op mijn beurt wil ik zelf ook een inspiratie zijn voor anderen. Ik zou dus het doel van dit blog kunnen veranderen in onregelmatig teksten plaatsen om te inspireren (mijzelf of anderen). Dat sluit in ieder geval aan bij de huidige werkelijkheid.
Mijn goede voornemen voor vandaag is dat ik mij ga verdiepen in die website www.inspirerendleven.nl . Wat ik dan met deze blog doe, merken we in het nieuwe jaar wel.
zaterdag 5 december 2009
Hoe energie werkt (1)
Ik vind het altijd intrigerend als ergens een (1) achter staat. Dat is namelijk de belofte voor meer. Juist om die reden heb ik een (1) achter deze titel gezet. Ik heb zeker de intentie om hier meer over te schrijven. Het interesseert me namelijk mateloos. En dan niet de energie die bij ons uit stopcontacten komt of door windmolens wordt opgewekt, maar de menselijke energie. Bij deze eerste aflevering richt ik me op een aspect van onze eigen energie die we allemaal wel (her)kennen: hoe iets ons soms energie kost en soms oplevert.
We kennen het allemaal, maar laat ik vanuit mezelf spreken. Soms begin in vol energie aan mijn werk en ben ik halverwege de dag afgemat en uitgeput. Soms begin ik moe en futloos aan mijn werk en loop ik binnen een uur energiek en enthousiast rond. Hoe kan dat? Wat gebeurt er met mijn energie? Nog concreter: sinds enkele jaren geef ik les aan HBO-studenten. Bij de meeste lessen voel ik echt hoe de interactie tussen mij en de studenten mij energie geeft. Ik voel me tijdens de les steeds prettiger, energieker worden. Ik zie en voel hoe de deelname van de studenten groeit.
Er moet dus iets in ons of in onze omgeving zijn dat onze energietoevoer of onze energiestroom reguleert. Hoe wordt dat geregeld? Hoe ontstaat een energiestroom? Hoe ontvang ik energie? Hoe geef ik energie weg? Is er ergens in mijn lichaam een tappunt? Gaat het via de porieën of andere lichaamsopeningen? En misschien wel het meest belangrijk: kan ik het sturen?
Om met die laatste vraag te beginnen: natuurlijk en dat weet je best. Met ons gedrag, onze (re)actie gebruiken wij energie. We kunnen ons gedrag en onze (re)actie sturen, dus kunnen we onze energie sturen. Als jij besluit op een voorval heel, heel erg 'uit je dak' te gaan (positief of negatief) en dat te blijven voor een uur, dan zul je veel meer energie verbruiken dan als je kort en onverschillig reageert. Ook de keuze om negatief (boos) of positief (blij) te reageren is van invloed op je energiehuishouding.
Energie stroomt. Dat geldt zowel voor de 'stopcontacten'-energie als de 'menselijke-contacten'-energie. Er vindt een constante uitwisseling plaats van energie. Dat verklaart ook al een beetje waarom je de ene keer ergens heel moe van wordt en een andere heel energiek. Dat wordt grotendeels bepaald door wat je opwekt en uitgeeft en wat je terugontvangt. Is dat ook te sturen? Ja, maar daarover meer in één van de komende afleveringen over 'hoe energie werkt'.
We kennen het allemaal, maar laat ik vanuit mezelf spreken. Soms begin in vol energie aan mijn werk en ben ik halverwege de dag afgemat en uitgeput. Soms begin ik moe en futloos aan mijn werk en loop ik binnen een uur energiek en enthousiast rond. Hoe kan dat? Wat gebeurt er met mijn energie? Nog concreter: sinds enkele jaren geef ik les aan HBO-studenten. Bij de meeste lessen voel ik echt hoe de interactie tussen mij en de studenten mij energie geeft. Ik voel me tijdens de les steeds prettiger, energieker worden. Ik zie en voel hoe de deelname van de studenten groeit.
Er moet dus iets in ons of in onze omgeving zijn dat onze energietoevoer of onze energiestroom reguleert. Hoe wordt dat geregeld? Hoe ontstaat een energiestroom? Hoe ontvang ik energie? Hoe geef ik energie weg? Is er ergens in mijn lichaam een tappunt? Gaat het via de porieën of andere lichaamsopeningen? En misschien wel het meest belangrijk: kan ik het sturen?
Om met die laatste vraag te beginnen: natuurlijk en dat weet je best. Met ons gedrag, onze (re)actie gebruiken wij energie. We kunnen ons gedrag en onze (re)actie sturen, dus kunnen we onze energie sturen. Als jij besluit op een voorval heel, heel erg 'uit je dak' te gaan (positief of negatief) en dat te blijven voor een uur, dan zul je veel meer energie verbruiken dan als je kort en onverschillig reageert. Ook de keuze om negatief (boos) of positief (blij) te reageren is van invloed op je energiehuishouding.
Energie stroomt. Dat geldt zowel voor de 'stopcontacten'-energie als de 'menselijke-contacten'-energie. Er vindt een constante uitwisseling plaats van energie. Dat verklaart ook al een beetje waarom je de ene keer ergens heel moe van wordt en een andere heel energiek. Dat wordt grotendeels bepaald door wat je opwekt en uitgeeft en wat je terugontvangt. Is dat ook te sturen? Ja, maar daarover meer in één van de komende afleveringen over 'hoe energie werkt'.
Abonneren op:
Posts (Atom)
